استاندارد ملی قدیمی سنسورهای «وزن» و سنسورهای «اندازه‌گیری نیرو» را - که در کاربردها و محیط‌های عملیاتی آنها به‌طور قابل‌توجهی با هم تفاوت دارند - به‌عنوان یک مقوله واحد در نظر می‌گیرد و نمی‌تواند بین روش‌های آزمایش و ارزیابی آنها تمایز قائل شود. استاندارد قدیمی شامل 21 پارامتر بود که همگی در دمای محیط آزمایش شدند. کلاس دقت لودسل (تعیین شده به عنوان 0.02، 0.03، یا 0.05) با حداکثر مقدار در بین شش پارامتر خاص تعیین شد: غیرخطی بودن، خطای پسماند، خطای تکرارپذیری، خزش، خطای دمای نقطه صفر اضافی، و خطای دمای خروجی امتیازی اضافی.
لودسل نوعی حسگر نیرو است که در وسایل توزین استفاده می شود. نیروی گرانشی وارد بر یک جسم را به یک سیگنال خروجی قابل اندازه گیری در یک نسبت خاص تبدیل می کند.
با در نظر گرفتن اثرات شتاب گرانشی و شناوری هوا در مکان‌های مختلف، پارامترهای کلیدی عملکرد یک لودسل شامل غیرخطی بودن، خطای پسماند، خطای تکرارپذیری، خزش، ویژگی‌های دمای نقطه صفر و ویژگی‌های دمای حساسیت است. در ابزارهای مختلف توزین و سیستم‌های اندازه‌گیری جرم، معمولاً از یک "باند خطای ترکیبی" برای کنترل جامع دقت سنسور استفاده می‌شود. این باند با نوار خطای ابزار توزین برای تسهیل انتخاب یک لودسل مناسب برای یک کلاس دقت خاص در ارتباط است. سازمان بین المللی مترولوژی قانونی (OIML) تصریح می کند که باند خطای سنسور (δ) 70 درصد از باند خطای دستگاه توزین (Δ) را تشکیل می دهد و مجموع خطاهای حساسیت غیرخطی، پسماند و حساسیت ناشی از دما (در محدوده دمایی مشخص شده) نباید از δ تجاوز کند. این به سازندگان اجازه می‌دهد تا اجزای جداگانه‌ای را تنظیم کنند که در کل خطای اندازه‌شناختی نقش دارند و در نتیجه به سطح مورد نظر دقت دست یابند.