روش های سیم کشی لودسل

لودسل ها در دو پیکربندی سیم کشی ارائه می شوند: 4-سیم و 6-سیم. به طور مشابه، ماژول‌های توزین یا فرستنده‌ها از اتصالات 4 و 6 سیمی پشتیبانی می‌کنند. انتخاب بستگی به نیاز سخت افزاری شما دارد. قانون کلی این است: اگر یک لودسل از اتصال 6 سیم پشتیبانی می کند، از 4 سیم استفاده نکنید. اگر اتصال 4 سیم اجباری باشد، اتصال کوتاه لازم است.

اکثر لودسل ها برای سیستم های 6 سیم طراحی شده اند. هنگامی که در یک پیکربندی 4 سیم متصل می شود، خطوط تحریک (EXC-، EXC+) به ترتیب به خطوط بازخورد (SEN-، SEN+) کوتاه می شوند. خطوط SEN+ و SEN- برای جبران مقاومت خط استفاده می شوند. SEN+ به طور الکتریکی به EXC+ و SEN- به EXC- متصل است.

EXC+ و EXC- تغذیه لودسل را تامین می کنند. با این حال، به دلیل از دست دادن خط بین ماژول توزین و سنسور، ولتاژ واقعی دریافت شده توسط سنسور کمتر از ولتاژ تغذیه است. هر لودسل مشخصه mV/V خاصی دارد، به این معنی که سیگنال خروجی mV آن به ولتاژ دریافتی نزدیک است. SEN+ و SEN- اساساً یک حلقه امپدانس بالا در داخل لودسل تشکیل می دهند که ولتاژ واقعی را به ماژول توزین برمی گرداند. به عنوان مثال، اگر EXC+ و EXC- روی 10 ولت تنظیم شده باشند و افت خط وجود داشته باشد، یک سنسور با ولتاژ 2mV/V حداکثر سیگنال (10V - اتلاف) × 2=19mV را به جای 20mV صادر می کند. در این سناریو، سیستم 19 میلی ولت را به عنوان خروجی در مقیاس کامل در نظر می گیرد، مشروط بر اینکه ولتاژ واقعی از طریق حلقه بازخورد به ماژول بازگردانده شود. اتصال EXC+ به SEN+ و EXC- به SEN- در لودسل تنها زمانی مناسب است که فاصله بین سنسور و ماژول توزین کوتاه باشد و افت ولتاژ ناچیز باشد. در غیر این صورت، خطاهای اندازه گیری رخ خواهد داد.